Nieuwsbrief 03

Mijn levensweg en mijn droom voor Nederland

Mijn vorige nieuwsbrief over de essentie van Creatie heb ik verwerkt in een manuscript dat over mijn leven gaat. Maar hoe pak je zoiets aan? De eerste zes hoofdstukken spelen zich af in de jaren 1971 tot en met 2009. Het gemeenschappelijke thema is de verbondenheid met mijn vader. Die verbondenheid is in mijn kinderjaren ontstaan, omdat ik moeite had met de bitterheid van mijn moeder om te gaan. Spannend voor mij zijn de volgende zes hoofdstukken die de kortere periode van 2007 tot en met 2018 schetsen, toen ik in de ban raakte van graancirkels en een samenwerking aanging met het medium Judith Moore.

Nieuwsbrief 02

De essentie van Creatie

Hoe ik het begin van de lente ga vieren, weet ik nog niet. Er zijn vijf jaar verlopen sinds ik De spiegel van Magdala heb voltooid. Hierin staan hoopvolle woorden over Maria Magdalena als de moeder van een nieuwe cyclus van Creatie. Ook heb ik hierin de dertien mantra’s van de essentie van Creatie opgenomen. Ze waren bij het begin van de lente in de Sinaï in ontvangst genomen door een groepje vrouwen onder wie Judith Moore. Het intrigeert mij nu dat het om de essentie van Creatie ging. Wat zou essentie kunnen inhouden?

Leerling van Von Franz

Wat bezielt Wodan om in onze dromen te verschijnen? Ik ben niet de enige. Want een kennis van mij droomde dat Wodan zijn tuinhuis wilde gebruiken om te overnachten. Carl Gustav Jung heeft een keer tijdens een stille avond in 1924 het Wilde Heir van Wodan voorbij zijn vakantiewoning horen trekken. Hij hoorde voetstappen en muziek, stemmen en lachen. Ik ken een Zwitserse die dit leger van gestorven soldaten al een paar keer op verschillende locaties heeft gehoord. Jung heeft later uit de Luzerner Chronik opgemaakt dat de zalige lieden het Wodansleger van afgescheiden zielen vormen. Hij legt een verband met het lijk van een Franse soldaat dat drie jaar later bij bouwwerkzaamheden gevonden werd.

Nieuwsbrief 01

Op zoek naar mijn essentie

Een half uur nadat ik mijn vorige nieuwsbrief op internet had gezet werd onze kleindochter Mila geboren. Natuurlijk wist ik dat zij ging komen en daarom was ik in nieuwsbrief 42 bezig met de vraag van leven en anti-leven. In een begeleidende email schreef ik over het nazisme: ‘De kampen zijn verdwenen, maar de vernietiging van levens is doorgegaan.’ Nu ben ik mede dankzij mijn dromen een stuk minder somber geworden. Ik ben op zoek gegaan naar mijn essentie en die ligt verrassend genoeg bij de omgang met een Scandinavische of Germaanse god die niet zo’n beste naam heeft: Odin of Wodan.

De zingende berserker

In de nacht van 26 op 27 januari 1972 kreeg ik een opmerkelijke droom. De inhoud hiervan was mede beïnvloed was door een boek van Roger Lancelyn Green over Scandinavische mythen en sagen. Ik had dat boek zojuist gelezen en was onder de indruk geraakt van de figuur van Odin die als aanvoerder van de goden van de bovenwereld een bittere strijd tegen de reuzen moest voeren. Merkwaardig in de Scandi­navische mytholo­gie is dat Odin deze strijd niet kan winnen. Vanaf de eerste dag van de schepping weet hij dat op een zekere dag de hele wereld zal vergaan. Dit is de dag van de godensche­mering, de dag van de laatste grote strijd. Dit levensgevoel beheerst ook de verschillende sagen uit Scandina­vië. Ze eindigen vol­gens Green ‘alle drama­tisch, of de held nu Gunnar, Grettir of Sigurd zelf was: zij geven het beeld van de dappere die tever­geefs strijdt tegen het nood­lot.’ (Scandinavische mythen en sagen, p. 8) En toch is Odin niet defini­tief ten onder gegaan. Hij leeft nog, zoals blijkt uit de droom:

De dertiende streng

Nu ik in de laatste nieuwsbrief zo uitgebreid op Enak-Kee-Na ben ingegaan, ben ik op zoek gegaan naar transmissies van hem die aan mijn aandacht zijn ontsnapt. Enak-Kee-Na is de innerlijke gids van het medium Judith Moore die haar introduceerde tot de Levensboom uit de Kabbala, de joodse mystiek. Het zou haar taak zijn om een nieuwe kabbalistische code naar de aarde te brengen. Deze zou de kabbalistische Levensboom in vuur en vlam kunnen zetten. Dit hele proces heb ik in De spiegel van Magdala en Maria Magdalena. Profetes van het levende verbond uit de doeken gedaan.

Nieuwsbrief 42

De laatste halteplaats

Vorig jaar heb ik gewerkt aan een manuscript dat best aardig van inhoud is, maar niet over mijzelf gaat. Het is lastig om over je eigen ervaringen te schrijven als je al 26 jaar thuis zit. Maar als je getrouwd bent en kinderen hebt uit je eerste en tweede huwelijk, is je leven ingebed in een verhaal. Op Tweede Kerstdag voelde ik ineens behoefte om een paar nieuwe hoofdstukken uit dit verhaal te gaan opschrijven. Ik ging onder meer op zoek naar de rol van de joodse traditie in mijn leven. En kwam toen uit bij de mogelijkheid om die traditie te herijken. Maar in mijn eentje kan ik dat natuurlijk niet.

Nieuwsbrief 41

De heilige Sophia

Het ziet ernaar uit dat Kerstmis dit jaar eindelijk zo gevierd wordt als ik mij herinner van vroeger. Met dit verschil dat er geen brandende kaarsjes in de kerstboom zitten. Ik heb de boom uit de tuin gespit, ook al is hij gehavend door een droge periode. Het gaat toch ook om de versiering. En de top van de boom is zo kaal dat ik er een echte vijfpuntige ster op kan plaatsen. De kinderen en mijn schoonmoeder zijn van plan te komen. Dat is te overzien. Er komt wel een kerstmaaltijd. Deels veganistisch, deels vegetarisch en deels met vlees. Tenminste, dat is de bedoeling.

De poort naar oneindigheid

Nu ik de respectabele leeftijd van 65 jaar heb bereikt, heb ik besloten om de Jungiaanse psychologie te herzien. Dat is niet zo eenvoudig. De vraag is ook hoe ik argumenten kan vinden die ook die mensen kunnen overtuigen die als Jungiaans therapeut werkzaam zijn. Daarom heb ik voor de JUNGacademie in Amsterdam een essay geschreven waarin ik stap voor stap dichtbij mijn eigen ervaringen ben gebleven.

De ascensie van de Aarde

Het is belangrijk om de ascensie van de Aarde opnieuw onder de aandacht te brengen. Sinds juni 1999 weet ik dat we als mensheid naar de vijfde dimensie van onvoorwaardelijke liefde en mededogen gaan. Omdat we zulke aparte wezens zijn, beïnvloedt ons bewustzijn ook dat van de Aarde. Vandaar dat onze ascensie ook die van de Moederplaneet is. Velen schrijven trouwens ‘ascentie’ wat niet in overeenstemming is met het Latijnse ascendere dat onder meer ‘opstijgen, klimmen’ betekent. Wat we gaan doen is stijgen in frequentie en dat zou voor de Aarde best eens een opluchting kunnen zijn.